 |
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
Á steini
1. maí 2011 Í byrjun morgundagsins felast ófædd tækifæri titrandi eins og morgundöggin á birkilaufblaðinu. Þögnin fæðist inn í það ófædda, óskilgreint. Að fæðast inn í hjarta sitt með sársaukahríðum raunveruleikans, neyðir mig til að leggja við hlustir. Ég tylli mér á fallegan stein á meðan kórsöngur morgunfuglanna stendur sem hæst. Fegurðin strýkur mér um vangann. Vorið fætt inn á milli dalanna, en heiðarkuldinn lómir yfir og vill ekki víkja alveg strax. Ég er helgarástkona, vinkona eins manns hér í sveitinni. Með eigin samþykki sem fyllt var af væntingum, eins og innstæðulaus tékki fyrir einhverri óskilgreindri ást. Nú finn ég fyrir þyngslum gúmmítékkans, finn hvernig hann situr á sálinni minni. Hjörtun tvö mættust ekki í morgunskímunni. Annað var upptekið í viðtali höfuðbúans. Höfuðbúinn er hræddur og hefur náð að tala hjartað til. Höfuðbúinn liggur á koddanum og sefur meðan ég sit hérna á steininum í vorkuldanum. Ég leita að innri styrk mínum, hetjunni sem lætur ekki beygja sig hvað þá að einhver nái höggi á hjartastaðinn. En ég trúi alltaf á sanna ást og er tilbúin að vaða eld og brennistein fyrir hana. En einhvern veginn finnst mér ég vera ódýrt útsölublað fyrir ástina. Finn að ég bý yfir styrk til að frelsað sjálfa mig frá blekkingunni, reiðinni sem vill klæða mig fötum sínum. Ég ákveð að setja hana á snagann. Hvernig getur hann nú leyft sér helvískur, segi ég upphátt. Reiðin hefur snerpu vindsins og áður en ég get hugsað eina hugsun til enda þá er ég búin að taka reiðina af snaganum og klæðast henni. Nei, ekki þetta hugsa ég og ákveð að vera áhorfandinn og bregðast ekki við. Dramadótið. Svona upp á snagann með þig. Feita kelling! Ég hugsa hvað það er að vera fullorðin í samskiptum. Ég hef kraftinn, orkuna. Ég tala við sjálfa mig, ég er falleg, ég er góð, ég er klár. Ég hef mikið að gefa. Lífið er mér blessun, heilagt. En áðan leið mér eins og ég væri á útsölu. Auglýsingaskilti sem er bilað og blikkar örvæntingarfullt. Enginn tekur eftir því eða vill við það tala. Ódýra leiðin er eins og auðvelda leiðin, blekkingin ein. Ég get verið svo heimspekileg, svo gáfuð að engin skilur mig. Ein með hugsunum mínum á steini. Reyna að fegra allt, líka reiðina! Athyglin í að vera. Ekki vera stöðugt að bregðast við áreitinu, aðstæðunum. Hjartað opið. Sársaukalaust. Án enda, endalaust. Djúpt en ekki lengra en fjarlægðin. Dýpra en allt sem ég veit. Núið. Ég, sífellt í leit að verunni í gegnum hausinn á öðrum. Að skilja hugsanir höfuðbúans. Horfi á svefninn í augum hans. Ég veit að ástin er innra með mér. En mig langar svo að toga ástina sem er innra með honum inn til mín. Og þó að hann skelli alltaf jafn harkalega hurðinni á nefið á mér. Egóið hans þolir ekki ljós verunnar. Það þýðir að hann þurfi að deila sér með öðrum. Og það er ekki að gerast, sárt? Já pínulítið! Ég fer með æðruleysisbænina og reyni að losa takið mitt af hurðarhúninum hans. Guð gefðu mér æðruleysi til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt, kjark til að breyta því sem ég get breytt og vit til að greina þar á milli. En ég skil bara ekki hvers vegna Guð sendi mér mann sem býr í höfði sínu? Hann er vinnan sín, hann er launatékkinn sinn, hann er sækjarinn, leiðtoginn, hann er fátækari en andskotinn. Ég gefst upp! Ég hef ekki máttinn eða töfrana til að breyta honum. Það er ef til vill frelsið og leiðin út. Ég þarf bara að vita hvað það er sem ég vil. Ég sleppi, ég sleppi, ég elska, ég elska, ég frelsa, ég frelsa. Ég er frelsið. Ég fyrirgef, ég fyrirgef, ég er fyrirgefningin. Ekkert getur sært mig nema að ég vilji ekki sleppa. Ég er áhorfandinn í verunni miklu. Núið er tíminn. En ef hann gaf ekkert, hvernig gat hann þá sært mig?
K.S.
|